-रमेश रेग्मी

एक्कासी आएको तुफान
फूलहरुको सुन्दर बगैंचामा बिधम्सको 
कुरुप नाच नाचिरहन्छ,

जिन्दगीका स्वर्णिम सपना उनेका 
कोपिलाहरु तुफानको अत्याचारबाट
क्षणभरमै सम्सानका 
डरलाग्दा अंगार जस्तै बन्न पुग्छ्न ,

स्व-अस्तित्वको खोजिमा,
नैराश्यताको पराकाष्ठा बोकेर 
पिडाको अनन्त गहिराईमा पिल्सिरहन्छ बगैचा 
जसरी सन्तान गुमाएकी आमाको उदास हृदय
पिल्सिरहेको हुन्छ सन्तानको बिरहमा ,
 
सबथोक गुमाएको आवेगमा 
कहिलै नउठ्ने, कहिलै नफुल्ने अठोट गरेर 
सुतिदिन्छ बगैचा कालो रातको छहारीमा,

तर,
जब पूर्वी क्षितीजमा पोतिन्छ सिन्दुरे रंग
हराइजान्छ आकाशको कालो बादल
अनि बढो साहस र विश्वासका साथ
पुन: टुसाउन सुरु गर्छ खुसिका रंगहरु,

मुटुभित्र खिल बनेर गडिरहेका बेखुसीका 
बोधहरु पन्छाएर बगैँचा सहवास बस्छ
स्वर्णिम सपनाका तरेलीसँग
र जन्माउछ रङ्ग र सुन्दरताको मोहक आकृति (फूल)

अनि खुशीले चिच्याउदै भन्छ

ए तुफानहरु हो !
तिमीहरु आधी,कम्पन,प्रलय जे बनेर आएपनि
अब सक्दैनौ मेरो साहससँग पौठेजोरी खेल्न 
सक्दैनौ मेरो अस्तित्व मेटाउन,
यदि प्रयास गरेरै हेर्नु छ भने 
आउनु र नाचु मेरो छातीमा 
तिमीहरुको पैताला रक्ताम्य बनाउने 
शक्ति साँचेर राखेको छु,

याद राख्नु,
म तिमीहरुको अत्याचारबाट डगमगाउन्ने छैन 
किन कि मैले देखेको छु 
बादल फाटेपछिको उज्यालो आकाश ।

नागरिक अनलाइन

लेखकबाट थप

• शनिवार, जेठ १ २०७८०२:४७:२२

• Tags:

  # कविता

• दुई हजार ६८८ मिटर लामो नागढुङ्गा-सिस्नेखोला सुरुङमार्गको उद्घाटन

• ‘द बम्बई लाउञ्ज’को प्रथम वार्षिकोत्सव साउन १४ र १५ गते हुदै,छुटसहित सांगीतिक कार्यक्रम गरिने

• इन्जिनियरहरू पूर्वाधार निर्माणका मात्र होइन, समाज रूपान्तरणका महत्वपूर्ण साझेदार

• आजदेखि कार्तिक शुक्ल एकादशीका दिनसम्म तुलसीको विशेष पूजा

• बुटवल अटोको स्थापना दिवस : ब्याडमिन्टन प्रतियोगितामा चौधरी–सारुको जोडी च्याम्पियन